Afgelopen woensdag was het echt een heerlijke dag voor een boswandeling! Het was lekker fris en de zon deed ontzettend haar best om te stralen! Hoe koud het dan ook is, wanneer de zon op je gezicht schijnt, dan is dat gewoon genieten geblazen. Even uit de alledaagse beslommeringen, je batterij in de natuur opladen. Hoe heerlijk is dat! Inge is druk bezig met haar fotografie, en ik probeer mij te ontspannen en alles een beetje in mij op te nemen. De geuren, de wat sombere kleuren van het bos, het rijp op de takjes en verdorde stelen van wat ooit bloemen waren. Eigenlijk best mooi! We moesten een weg oversteken, en we kwamen zo uit bij een klein boerderijtje. Een poes stak al sjokkend het landweggetje over om vervolgens in de struikjes te verdwijnen...
Poes, poes, roep ik. Bijna op een drafje loop ik naar haar toe. Ze loopt aarzelend door de struiken, aan de ene kant wil ze wel, maar... Ik ga maar eens op mijn hurken zitten. Dat is dan misschien minder spannend. En ja hoor, na enige aarzeling wint de-graag- aandacht- willen het van de achterdocht. Zeer traag komt ze de struikjes uit lopen, en komt naar mij toe! Mijn oog valt meteen op de uitpuilende buik, en het kwartje valt, geen wonder dat ze zo traag is.
Ze is drachtig, en zo te zien zal dat ook niet zo heel gek lang meer duren!Heerlijk kroelen, ze geniet en ik natuurlijk ook. Ik mag even aan haar buik voelen die echt heel strak en hard aanvoelt, ik voel een lichte beweging. Ondertussen kroelt zij mij in plaats van andersom. Ineens een hapje, niet hard...och mijn aandacht was even ergens anders, maar zij houdt mij wel bij de les, of ik nog even wil doorgaan. Ik sta op en we wandelen verder, nog een klein stukje schommelt ze mee, maar het is ook eigenlijk te veel moeite, dag poes! Dat was een leuke onverwachte ontmoeting.
0 reacties