Maar hoe kwam ik aan Mimi? Ik woonde in Amersfoort en had Tommie en Lizzie, broertje en zusje, en Poes, die ik gekregen had, waar mensen van af moesten. dus ik had al drie poezen thuis. In die tijd werkte ik op een kazerne, de kazerne was heel groot, en er leefden veel verwilderde katten op dat terrein. Iets teveel, en er werd toen dan ook besloten om wat katten te gaan afschieten. In het bosje voor het kantoor waar ik toen werkte had een poezel een nestje, met allemaal friemelende jonge poesjes. En 1 daarvan was Mimi! Ik heb haar toen met gevaar voor eigen leven uit het nest gehaald. Die moeder was wild en was het er natuurlijk ook niet mee eens! Mimi was allesbehalve tam, tja niet zo vreemd als je bedenkt dat haar ouders verwilderd waren! Oei, dat was nog wel een dingetje. Ze was schuw, en hield niet van om aangeraakt te worden. He dat was wel jammer, laat ik nu wel knuffelig aangelegd  zijn. Ik was toen vastberaden om dit kleine poesje te bekeren en haar te overtuigen dat aaien wel fijn kon zijn! Dus ging ik aaisessies doen. Dat was dus verplicht knuffelen en aaien. En nu zou ik dat anders aanpakken dan 15 jaar geleden,  maar het werkte uiteindelijk wel. Het blazen werd minder en ze werd wat minder schuw. En echt niet in 1 dag hoor, daar ging wel een paar jaar overheen. Ze werd tevens opgevoed door Tommie,   ( Lizzie moest niets van Mimi hebben) dus ik was niet de enige opvoeder. Hij ontfermde zich meteen over haar, waste haar, en beschermde haar! Echt heel lief om te zien. Van hem leerde ze hoe ze een poes moest zijn. Ze lagen vaak samen te slapen in een mandje, niet wetende dat deze liefde niet voor eeuwig zou zijn. Naarmate Mimi ouder werd, vond Tommie op een gegeven moment dat zijn taak van vader erop zat. Hij had er geen zin meer in. Intussen was ik ook verhuisd, en kregen ze meer vrijheid, en ze gingen ieder ook meer hun eigen gang. Ze konden lekker de weilanden en ook de bossen in, een walhalla voor de poezen. Lizzie nam toen de benen, ze vond het maar niks die drukte, en toen er ook nog konijnen bij kwamen hield ze het voor gezien. Ik heb haar nooit weer gezien! Nog gezocht, maar ik denk dat zij voor zichzelf een ander huisje had gevonden. Ik ben wat regelmatig verhuist, en nu 15 jaar later woont alleen Mimi als enige poes nog bij mij. Ze houd ontzettend van knuffelen en heeft ook een sterke voorkeur voor mensen. Kinderen zijn onvoorspelbaar en gaat ze uit de weg, maar verder is ze een heerlijke poes, met een lief aanhalig karakter. Dit is in het kort het verhaal van Mimi. Nu moet ze de aandacht ook verdelen over de konijnen en dat vind ze niet altijd leuk, want hel liefst ligt ze de hele dag bij je op schoot, zelfs als je moet plassen zou ze van de gelegenheid gebruik willen maken. En niet dat het nooit gebeurd is hoor! De zon scheen gisteren, dus een paar mooie foto's van haar gemaakt: